Chronologia życia Jezusa Chrystusa — encyklopedyczna analiza chronologii absolutnej (data narodzenia, rozpoczęcia działalności publicznej i śmierci Chrystusa) oraz relatywnej (dzieciństwo, życie ukryte, dziewięć podróży misyjnych, Męka i Zmartwychwstanie). Artykuł uwzględnia dane biblijne, świadectwa Józefa Flawiusza oraz obliczenia oparte na kalendarzu rzymskim (A.U.C.) i żydowskim.

Wczesne dokumenty historyczne o Jezusie Chrystusie — przegląd i analiza trzech grup źródeł: pogańskich (Tacyt, Swetoniusz, Pliniusz Młodszy, Lukian), żydowskich (Filon, Józef Flawiusz i jego kontrowersyjny Testimonium Flavianum, pisma rabiniczne) oraz chrześcijańskich (cztery Ewangelie, wielkie Listy Pawłowe). Artykuł omawia wartość, autentyczność i ograniczenia każdego ze źródeł.

Święte Imię Jezusa — katolickie nabożeństwo do Imienia Jezus: jego teologiczne podstawy, moc wstawiennicza i ochronna, historia kultu (św. Bernardyn ze Sieny, św. Jan Kapistran), znaczenie monogramu IHS oraz odpusty związane z pobożnym wzywaniem Imienia Jezusa, nadane przez kolejnych papieży od Urbana IV do Piusa X.

Imię Jezus Chrystus — encyklopedyczna analiza etymologii i znaczenia obu członów Świętego Imienia. Artykuł omawia hebrajskie i greckie źródła imienia „Jezus” (Jeszua — „Jahwe jest zbawieniem”), interpretacje Ojców Kościoła (Filon, Euzebiusz, Cyryl Jerozolimski, Chryzostom) oraz tytuł „Chrystus” jako greckie tłumaczenie hebrajskiego „Mesjasz” — namaszczonego Proroka, Króla i Kapłana.

Józef Kajfasz — arcykapłan żydowski w latach ok. 18–36 po Chr., mianowany przez prokuratora Waleriusza Gratusa i usunięty przez Witeliusza. Artykuł omawia jego rolę w procesie i skazaniu Jezusa, prorocki wymiar jego słów (J 11,49–50), powiązania z Annaszem oraz dalsze prześladowania pierwszych chrześcijan (Dz 4; 7; 9).

Beniamin (hebr. „syn prawicy”) — najmłodszy syn Jakuba i Racheli, eponim jednego z dwunastu pokoleń Izraela. Artykuł omawia postać biblijną Beniamina, historię jego imienia, rolę w narracji Józefowej (Rdz 35–46), dzieje pokolenia Beniamina — jego terytorium, wojowniczy charakter, losy w okresie Sędziów i monarchii — oraz inne osoby noszące to imię w Piśmie Świętym.

Baruch – uczeń i sekretarz Jeremiasza, tradycyjny autor deuterokanonicznej Księgi Barucha. Artykuł omawia życie Barucha, strukturę i treść jego księgi (wyznania grzechów, panegiryk Mądrości, ody nadziei), kwestię autorstwa i języka oryginału oraz kanoniczność pisma potwierdzoną przez Sobór Trydencki.

Baltazar (akad. Bel-sarra-usur, „Niech Bel strzeże króla”) – według Dn 5 ostatni król Babilonu, syn Nabuchodonozora, który zbezcześcił naczynia świątynne i ujrzał tajemniczy napis na ścianie (Mane, Tekel, Fares). Artykuł zestawia relację biblijną ze świadectwami Herodota, Ksenofonta, Berosusa i inskrypcjami klinowymi oraz omawia spór szkół konserwatywnej i krytycznej o historyczność Księgi Daniela.

Balaam – pogański wróżbita i syn Beora (Lb 22–24), powołany przez króla Moabu Balaka do przeklinania Izraela, który pod wpływem Ducha Bożego błogosławił mu czterokrotnie i zapowiedział przyjście Mesjasza („Wschodzi Gwiazda z Jakuba”). Artykuł omawia narrację biblijną, status Balaama jako proroka lub wróżbity oraz krytykę źródłową Heksateuchu.

Anna (hebr. „łaskawość”) – imię czterech kobiet biblijnych: matki Samuela, która złożyła ślub nazirejski; żony Tobiasza uprowadzonej do Niniwy; podeszłej w latach prorokini z pokolenia Asera, która rozpoznała Jezusa jako Odkupiciela (Łk 2,36–38); oraz tradycyjnej imienniczki matki Najświętszej Maryi Panny.