Beniamin

(hebr. binjamin, „syn prawicy”).

(1) Najmłodszy syn Jakuba zrodzony z Racheli. Jego pierwotne imię brzmiało Ben-Oni (hebr. „syn mojego smutku”), nadane mu przez matkę tuż przed jej śmiercią podczas porodu, lecz Jakub zmienił je na Beniamin (Rdz 35,18). Lekcja samarytańska — Benjamim, czyli „syn dni” — nawiązywałaby do podeszłego wieku Jakuba w chwili narodzin Beniamina. Po utracie Józefa, rodzonego brata Beniamina, Jakub przeniósł na niego całą swoją miłość i jedynie z wielką niechęcią pozwolił swemu ukochanemu dziecku towarzyszyć braciom do Egiptu po zakup zboża (Rdz 42,36; 42,15). Również Józef okazywał Beniaminowi wyraźną wyższość nad pozostałymi braćmi i wystawił ich miłość do niego na dość surową próbę (Rdz 44–46).

(2) Syn Balana i wnuk Beniamina, syna Jakubowego (1 Krn 7,10).

(3) Jeden z synów Herema, który pojął za żonę obcą kobietę za dni Ezdrasza (Ezd 10,32).

(4) Jeden z uczestników odbudowy murów Jerozolimy za czasów Nehemiasza (Ne 3,23; por. 12,33).

(5) Nazwa bramy w północnym murze Jerozolimy (Jr 37,13; Za 14,10). Nehemiasz nie wymienia jej w swoim wyliczeniu bram Jerozolimy (Ne 3).

(6) Nazwa północnej bramy świątyni, przy której uwięziono Jeremiasza (Jr 20,2; 38,7.14), prawdopodobnie tożsamej z „bramą straży” (Ne 12,38) oraz z bramą wzmiankowaną u Jeremiasza (Jr 8,3.5.16; 9,2).

(7) Nazwa wschodniej bramy idealnej Jerozolimy w wizji Ezechiela (Ez 48,32).

(8) Nazwa jednego z dwunastu pokoleń Izraela, które w czasie pobytu w Egipcie liczyło 35 400 wojowników, a według drugiego spisu — 45 600 (Lb 1,36; 26,41). Terytorium przydzielone temu pokoleniu opisuje Joz 18,11 nn. Rozciągało się ono na długości około czterdziestu kilometrów i szerokości około dwudziestu kilometrów; graniczyło na północy z Efraimem, na wschodzie z Jordanem, na południu z Judą i na zachodzie z Danem. Charakter tego terytorium sprzyjał kształtowaniu się rasy dzielnych wojowników — takich właśnie Beniaminitów, których Jakub opisuje jako „wilka drapieżnego: rano pożera zdobycz i wieczorem dzieli łupy” (Rdz 49,27). W okresie Sędziów pokolenie to niemal doszczętnie wytępiono z powodu zbrodni popełnionej na jego terytorium (Sdz 19–21). Z tego właśnie pokolenia wywodził się Saul, pierwszy król Izraela (1 Sm 9,1.2.19; 10,1.20 nn.). Po śmierci Saula pokolenie Beniamina pozostało wierne jego synowi Iszbaalowi (2 Sm 2,9 nn.), aż do czasu, gdy Dawid został królem całego Izraela (2 Sm 5,1–5). W chwili oderwania się od Roboama pokolenia Beniamina, Judy i Symeona pozostały wierne i utworzyły Królestwo Judy (1 Krl 12,21), stanowiąc zarazem trzon odrodzonego narodu. Święty Paweł chlubi się przynależnością do pokolenia Beniamina (Flp 3,5).

Przekład z The Catholic Encyclopedia. Vol. 3. New York: Robert Appleton Company, 1907.