Anna

(Septuaginta: Anna; niektóre przekłady mają formę Hannah, bliższą oryginałowi hebrajskiemu. Słowo hebrajskie oznacza „łaskawość”, od rdzenia Hannan, „być łaskawym”.)

W Piśmie Świętym wymienione są cztery kobiety noszące imię „Anna”.

(1) Anna (1 Sm 1–2,21), matka Samuela, była jedną z dwóch żon Elkany, mieszkańca Ramy, Sufity z górzystej krainy Efraima. Jak prawdziwa kobieta swojego narodu, boleśnie odczuwała hańbę bezpłodności, tym bardziej że jej rywalka, Peninna, obdarzona licznym potomstwem, nie omieszkiwała jej tej udręki przypominać (1 Sm 1,6–7). Podczas jednej z rodzinnych pielgrzymek do Szilo Anna złożyła ślub, że jeśli Bóg obdarzy ją synem, poświęci go Jego służbie jako nazirejczyka (1 Sm 1,9–11). Modlitwa jej została wysłuchana, a po odstawieniu syna od piersi przyprowadziła go do Helego w Szilo (1 Sm 1,24–28). Hojne wypełnienie ślubu zostało jej sowicie wynagrodzone (1 Sm 2,21). Kantyk Anny (1 Sm 2,1–10) nasuwa pytania podobne do tych, jakie stawia się w związku z Magnificat, z którym wykazuje uderzające podobieństwa. Choć jest pięknym psalmem, wydaje się nieadekwatny na ustach Anny, gdyż nie nawiązuje w żaden szczególny sposób do jej sytuacji, poza zupełnie ogólną uwagą z w. 5b. Jeśli w. 10b nie zostanie potraktowany jako proroctwo o powstaniu monarchii lub o Mesjaszu, kantyk byłby — niezależnie od jego dokładniejszego datowania — późniejszy od ustanowienia monarchii.

(2) Anna, żona Tobiasza, była — podobnie jak jej mąż — z pokolenia Neftalego (Tb 1,1–9). Wraz z mężem i synem, noszącym również imię Tobiasz, została uprowadzona do niewoli do Niniwy przez Salmanasara (Tb 1,2.11). Jej rola w narracji jest zupełnie drugorzędna. Jej dość namiętna natura służy uwydatnieniu przez kontrast głęboko religijnego charakteru Tobiasza (por. Tb 2,19–23 oraz piękną modlitwę, którą nieporozumienie z żoną wkłada w usta Tobiasza w Tb 3,1–6). Jej szczera i troskliwa miłość do syna jest dobrze wyrażona w Tb 5,23–28; 10,1–7; 11,5.

(3) Anna jest dokładnie opisana przez Łukasza (Łk 2,36–38) jako prorokini, córka Fanuela, z pokolenia Asera. Biograficzne wzmianki Łukasza dotyczące podeszłej w latach prorokini — której tradycja legendarna przypisuje opiekę nad Maryją w świątyni — ukazują jej wielką świętość. Mimo wczesnego wdowieństwa nigdy już nie wyszła za mąż, lecz poświęciła swoje życie służbie Bożej. Doskonale odpowiada ona wzorowi modelowej wdowy opisanemu w 1 Tm 5,5–9. Ponieważ spędzała większość czasu w świątyni, jej obecność przy scenie opisanej w Łk 2,25–35 jest łatwa do zrozumienia. Stąd jej uwielbienie Boga, którego przedmiotem był Jezus, z przesłaniem, że jest On oczekiwanym Odkupicielem.

(4) Anna jest również tradycyjnym imieniem matki Najświętszej Maryi Panny.

Przekład z The Catholic Encyclopedia. Vol. 1. New York: Robert Appleton Company, 1907.