katolicy.net

Niektórzy twierdzą że mało nas zostało w Kościele; ja odpowiedziałbym im, że jeśli wszyscy lojalnie będziemy strzec doktryny Chrystusa szybko wzrośnie liczba wiernych ponieważ Bóg chce by jego dom napełnił się. W Kościele odkrywamy Chrystusa, który jest Miłością naszych miłości. I tego powołania winniśmy życzyć wszystkim, tej intymnej radości, która oszałamia duszę, tej świetlistej słodyczy miłosiernego Serca Jezusowego.

Słyszymy powtarzające się zdanie: winniśmy być ekumeniczni. Być może. Obawiam się jednak, że za niektórymi inicjatywami, które same się zwą ekumenicznymi, kryje się oszustwo, ponieważ są to działania, które nie prowadzą do miłości Chrystusa, do prawdziwego krzewu winnego. Dlatego brak im owocu. Codziennie proszę Pana, aby poszerzył moje serce, aby kontynuował przekształcać w nadprzyrodzoną tę miłość, do wszystkich ludzi, bez względu na rasę, naród, warunki kulturalne czy majątkowe, którą wzbudził w mojej duszy. Szczerze szanuję wszystkich, katolików i nie katolików, tych którzy wierzą w coś i tych którzy nie wierzą, którzy sprawiają mi smutek. Lecz Chrystus założył tylko jeden Kościół, ma tylko jedną Oblubienicę.

W katolickiej Odnowie Charyzmatycznej zdarza się kontrowersyjne zjawisko "odpoczynku w Duchu". Wskutek nałożenia rąk ludzie przewracają się do tyłu i tracą przytomność. Przez zwolenników uważane jest ono za szczególną łaskę od Ducha Świętego, przez przeciwników uważane za sztuczkę psychologiczną lub efekt zbiorowej histerii. Ponieważ zjawisko zostało ostatnio "zareklamowane" i przedstawione w pozytywnym świetle w filmie dokumentalnym "Duch" (patrz informacja na Fronda.pl) radzę zapoznać się z dokumentami Odnowy, które już wiele lat temu zalecały daleko idącą ostrożność odnośnie "odpoczynku w Duchu". Poniżej mój przekład wyszperanych przez Atanazego z Forum Frondy fragmentów VI dokumentu z Malines:

Za czasów papieża Klemensa VIII zdarzyło się, że w grobie kościoła Najświętszej Maryi Panny Monticelli pochowano człowieka pozornie umarłego. Po niejakim czasie umarły ten odzyskał przytomność i przekonał się o straszliwym położeniu swoim. Wstaje – szuka wyjścia, lecz ciemności dokoła, wyjścia znaleźć nie może. Woła ile tylko sił w piersi, lecz nikt nie słyszy.

Zmęczony siada, rozważa, co począć, trupy dokoła, zgnilizna zewsząd go zalatuje – więc tu będzie musiał skończyć śmiercią powolną…. Tu miał z kielicha boleści umierania pić kroplę po kropli, tu miał w całej okropności doświadczyć na sobie, co to znaczy umierać. I zimny pot występuje mu na czoło, rozpacz chwyta go za serce. Wtem do tej ciemnicy pada promień światła, – słyszy z daleka kroki ludzkie – z okrzykiem radości wyskakuje z grobu, bo otworzono grób, aby w nim nowego złożyć trupa….

Jakże okropne było położenie tego człowieka – nieprawdaż? Cóż dopiero, gdyby nikt nie był przyszedł na ratunek!… A teraz pomyślcie, żeby i nas coś podobnego spotkało….

Każdy, kto bliżej interesuje się sprawami Kościoła zdążył się już przekonać, że znany watykanista Andrea Tornielii nie jest nieomylny, i że z czasem raczej się od dziennikarskiego infalibillizmu oddala. Złośliwi twierdzą nawet, że to wynik wyschnięcia źródła informacji. Miał nim być Joaquin Navarro Valls posługujący się kontrolowanymi przeciekami w bieżących watykańskich rozgrywkach w ostatnim okresie pontyfikatu Jana Pawła II. Jednak najnowsza prognoza Tornielliego, w myśl której amerykański dominikanin, ojciec Augustine Di Noia ma zastąpić arcybiskupa Malcolma Ranjitha na stanowisku sekretarza Kongregacji Kultu Bożego, może okazać się trafna. Ojciec Di Noia jest bowiem nie tylko jednym z najaktywniejszych i najbardziej cenionych teologów w Stanach Zjednoczonych, ale także cieszy się zaufaniem Benedykta XVI. To z jego rekomendacji – jeszcze jako kardynała – Di Noia został mianowany przez poprzedniego papieża zastępcą sekretarza w Kongregacji Doktryny Wiary.

Malcolm Ranjith, dotychczasowy sekretarz Kongregacji Kultu Bożego jest człowiekiem szczególnie cenionym przez tradycjonalistów. I nie jest to jedynie zasługa jego konserwatyzmu, ale także ostrości sądów i ciętego języka. Powrót arcybiskupa Ranjitha na rodzinny Cejlon nikogo jednak w Rzymie nie zaskakuje. Lankijski hierarcha był postrzegany jako „papieski zderzak”. Wziął na siebie zadanie wypowiedzenia ostrych i gorzkich słów pod adresem biskupów kwestionujących zapisy Motu Proprio Summorum Pontificum i konsekwentnej pacyfikacji krnąbrnych purpuratów. Trzeba pamiętać, że Episkopat Polski także nie wykazał się pokorą i nadal obowiązują u nas skandaliczne „wytyczne” do papieskiego dokumentu (na szczęście po kolei uchylane interpretacjami Ecclesia Dei). Nie sposób przypuszczać, by działania Ranjitha nie były uzgodnione z Ojcem Świętym. Przeciwnie, papież z jego pomocą – w sposób nie nadwyrężający autorytetu lokalnych episkopatów – przywołał biskupów do porządku.

Zapraszamy do wysłuchania chorału gregoriańskiego na Zesłanie Ducha Świętego - introit Spiritus Domini oraz sekwencja Veni Sancte Spiritus.

Grupa parafian w cerkwi św. Michała Arcystratega w Wielkim Poście na słowa "Błogosławiony jesteś Panie, naucz mnie Twoich ustaw" wykonywała głęboki pokłon, a inna grupa padała na twarze. Prowadziło to do sporów. Ci pierwsi wyzywali drugich od faryzeuszy, a ci drudzy nazywali tamtych bezbożnikami. Któregoś roku, gdy spór zakończył się bójką w nawie cerkwi, proboszcz przerwał nabożeństwo, zdjął szaty i udał się na plebanię. Parafianom zrobiło się wstyd i poszli do proboszcza, aby raz na zawsze zażegnać spór. Niech powie co jest zgodne z Tradycją. Drzwi otworzyła żona proboszcza. Jeden z parafian, szewc Ilja zaczął:

- Matuszka, zawołajcie Batiuszkę, aby raz na zawsze zażegnać spór: co jest zgodne z Tradycją? Czy należy się kłaniać, czy padać na twarze? Bo ci bezbożnicy twierdzą, że wystarczy ukłon, my zaś - że trzeba paść na twarz.